Drugi test - poziom średni

Kolej transsyberyjska

Słynna Kolej Transsyberyjska, prowadząca z Moskwy do Władywostoku, ma około 9 500 kilometrów długości. Przejazd z Europy do Azji przez bezkresne obszary tajgi, stepu i pustyni, to niezapomniane przeżycie. Tylko 19% trasy przebiega na kontynencie Europejskim. Od kilku lat kolej w całości zasilana jest elektrycznie.

W ciągu tygodnia pociąg przemierza drogę z Moskwy do Władywostoku. Konno podróż ta trwałaby 3 miesiące. Kolej przebiega przez osiem stref czasowych. Głównym powodem udania się w taką podróż jest po prostu fakt, że ta najdłuższa na świecie trasa biegnie przez jedne z ostatnich wielkich dziewiczych terenów na naszym globie.

Budowę kolei rozpoczęto w 1891 roku na polecenie cara Aleksandra III. Prace zaczęły się jednocześnie na dwóch krańcach trasy: w Moskwie i we Władywostoku. Przy budowie pracowało ponad 90 tysięcy robotników, często byli to więźniowie i zesłańcy zmuszani do niewolniczej pracy w bardzo ciężkich warunkach.

Jednym z największych wyzwań dla budowniczych było Jezioro Bajkał. Skalisty brzeg był wielką przeszkodą w budowie nitki kolei wzdłuż brzegu. Wagony i ludzie byli przewożeni na drugą stronę promami. Zostały one zamówione i wykonane w angielskiej stoczni. Prom „Bajkał” przewoził 200 pasażerów, 25 wagonów kolejowych i 750 ton ładunku, drugi – „Angara” był mniejszy. Ten sposób pokonania jeziora okazał się dość uciążliwy i powolny, szczególnie w okresie zimowym. Dlatego później poprowadzono tory wzdłuż południowo-zachodniego brzegu jeziora. Z powodu skalistego podłoża zużywano tam tonę materiałów wybuchowych na jeden kilometr wybudowanych torów. Budowa kolei została ukończona w 1916 roku.

Kolej Transsyberyjska została wybudowana, by można było eksportować bogactwa naturalne Syberii: złoto, diamenty, metale szlachetne. Trasa kolei przebiegała przez prawie bezludne tereny, gdzie gęstość zaludnienia na 1km² wynosiła 1 osobę. Koleją wywożono na zesłania przeciwników cara, a potem wrogów komunizmu. Innym celem budowy tego odcinka była integracja wschodnich terenów Rosji z jej centrum.

Kolej transsyberyjska jest najdłuższym na świecie ciągłym połączeniem kolejowym.

Wybudowanie kolei to olbrzymie osiągnięcie. Trasa ta w znacznej mierze przebiega przez rejon wiecznej zmarzliny oraz przez strefy klimatyczne, w których przez osiem miesięcy w roku nie można było prowadzić żadnych prac budowlanych.

Trasa kolei transsyberyjskiej to jeden z najintensywniej uczęszczanych szlaków transportowych na świecie. W zachodniej Syberii pociągi jadą nierzadko w odstępach trzyminutowych. Pociągi pasażerskie kursują codziennie przez okrągły rok. W dni nieparzyste wyrusza w całą trasę do Władywostoku. Po opuszczeniu Moskwy, pociąg przemierza przez gęsto zaludnione regiony. Ponad dobę trwa pokonanie trasy długości 1 777 kilometrów z Moskwy do Uralu. Miejsce, gdzie kończy się Europa i zaczyna Azja oznaczone jest obeliskiem. Dalej jest już Syberia. Pierwszą azjatycką stacją na trasie jest Jekatierinburg. W 1918 roku w tym właśnie mieście dokonano egzekucji rodziny carskiej.

Zachodnia Syberia jest płaska, bagnista i niemal pozbawiona roślinności. Szlak wkrótce wspina się na Wyżynę Środkowosyberyjską i zagłębia w rozległe lasy tajgi. W lasach tych rośnie wiele gatunków drzew iglastych, a we wschodniej części przeważają modrzewie i liściaste brzozy. Na nieurodzajnej i przesiąkniętej wodą glebie, drzewa walczą o przetrwanie.

Cztery dni po opuszczeniu Moskwy, pociąg dociera do Irkucka – „Perły Syberii”.

Miasto to leży w pobliżu brzegów najgłębszego słodkowodnego jeziora na świecie, słynącego z krystalicznie błękitnej wody. Bajkał otoczony jest ze wszystkich stron górami. Okolice jeziora uważane są za jedno z najpiękniejszych miejsc na ziemi. Wpływa do niego ponad 300 rzek, a wypływa rzeka Angara. Jezioro Bajkał znane jest z niepowtarzalnej flory i fauny, które były od lat przedmiotem badan naukowych. Nad Bajkałem żyją gatunki zwierząt i roślin, niespotykane nigdzie indziej na całym świecie.

Po minięciu Bajkału kolej wjeżdża do doliny Amuru. Za wybudowanie mostu na rzece Amur, inżynier Leonid Proskurjakow dostał złoty medal na światowej wystawie w Paryżu.

W dolinie Amuru żyją ostatnie na świecie tygrysy syberyjskie. Przed surową pogodą chroni je długie, gęste futro i warstwa tłuszczu. Pozostało ich jeszcze prawdopodobnie około dwustu.

Podróż kończy się we Władywostoku. Miasto przez długi okres było zamknięte dla ludzi z Zachodu ze względu na swoje położenie strategiczne. Lodołamacze nieustępliwie walczą z przeciwnościami natury, zapewniając żeglowność w tutejszym porcie przez cała zimę.

Warunki w pociągu nie są luksusowe – małe przedziały z czterema łóżkami, podstawowe wyżywienie bez alkoholu. Jedynie dymiący samowar na końcu każdego wagonu zapewnia nieprzerwaną dostawę gorącej wody na kawę lub herbatę.

Największym problemem podczas podróży jest mycie. Tylko nieliczni podróżni wybierają droższe wagony. W czasie podróży nie musimy martwic się o żywność. Na stacjach kwitnie „handel”. Perony obfitują w prowizoryczne stragany, gdzie można kupić podstawowe produkty, a nawet ciepły obiad.

Kolej transsyberyjska ma duże znaczenie ekonomiczne oraz strategiczne. Prawdopodobnie, gdyby nie wybudowano tej kolei, Rosji nie udałoby się utrzymać w swoich granicach regionów Dalekiego Wschodu. Nie jest to tylko pociąg kursujący na trasie Moskwa – Władywostok, ale jest to magistrala łącząca morskie porty europejskie z portami Oceanu Spokojnego. Pomimo upływu lat, kolej nadal dostarcza niezwykłych wrażeń. Podróż ta jest niezapomnianym wspomnieniem.